EnglishΠρώιμη αντιμετώπιση των κακώσεων του κινητικού συστήματος
Η κατάλληλη αντιμετώπιση στις πρώτες 24-72 ώρες, μπορεί να έχει σημαντικότατη επίδραση στην έκταση του τραυματισμού του κινητικού συστήματος. Είναι βασικό να είμαστε επιθετικοί στην πρώιμη αντιμετώπιση των οξέων τραυματισμών. Έχει καλά τεκμηριωθεί ότι η μεγαλύτερης διάρκειας ακινητοποίηση και το οίδημα, οδηγούν σε ατροφία των μυών, δυσκαμψία των αρθρώσεων και προοδευτική απώλεια ελαστικότητας των συνδέσμων.
Όσο πιο εκτεταμένες οι αλλαγές - βλάβες τόσο περισσότερος χρόνος χρειάζεται για τον έλεγχο του πόνου και την επάνοδο της λειτουργίας στο φυσιολογικό. Στόχος της πρώιμης αντιμετώπισης είναι να ελαττωθεί η οξεία αντίδραση στον τραυματισμό έτσι ώστε η φάση της επούλωσης να αρχίσει πιο γρήγορα.
Η πρώιμη αντιμετώπιση, τυπικά, παρουσιάζεται με το μνημονικό Κ.Α.Π.Α.: Κρύο, Ανάρροπη θέση, Πιεστική επίδεση, Ανάπαυση. Η διάρκεια της πρώιμης φάσης εξαρτάται από τον τύπο και τη βαρύτητα του τραυματισμού. Μέτριας σοβαρότητας τραυματισμοί με μικρή αιμορραγία και οίδημα απαντούν γρηγορότερα στο κρύο, την ανύψωση και την πίεση από πιο σοβαρούς τραυματισμούς. Μικρότερης βαρύτητας (1ου βαθμού) μπορεί να χρειαστούν μόνο για 24 h Κ.Α.Π.Α. Πάντως το μεγαλύτερο μέρος της αιμορραγίας σταματά μεταξύ 1 και 3 ημερών από τον τραυματισμό.
Κρύο
Η εφαρμογή κρύου ελαττώνει την οξεία αντίδραση του τραυματισμού με την ελάττωση του οιδήματος, της αιμορραγίας, του πόνου, της φλεγμονής και του μυϊκού σπασμού. Η ελάττωση της αιμορραγίας και του οιδήματος είναι προφανώς δευτεροπαθείς στην αγγειοσύσπαση που προκαλείται από το κρύο.
Το κρύο επιβραδύνει επίσης τον κυτταρικό μεταβολισμό και αμβλύνει τη φλεγμονώδη αντίδραση. Ο πόνος ελαττώνεται από την άμεση επίδραση του ψύχους στους υποδοχείς αλλά και στις νευρικές ίνες που μεταβιβάζουν το ερέθισμα καθώς επίσης και δευτεροπαθώς από την ελάττωση του οιδήματος (μηχανική παραμόρφωση) και ης φλεγμονής (χημικοί διαβιβαστές). Ο μυϊκός σπασμός αναστέλλεται από αντανακλαστική αντίδραση στην πτώση της θερμοκρασίας του δέρματος αλλά και του ίδιου του μυός.
Η άμεση επίδραση στον μυ περιλαμβάνει ελάττωση της ευαισθησίας της μυϊκής ατράκτου στην διάταση και άμβλυνση της μετάδοσης αισθητικών προσαγωγών ερεθισμάτων προς το μυοτατικό αντανακλαστικό. Η ελάττωση της ευαισθησίας στα αισθητικά ερεθίσματα οδηγεί δευτεροπαθώς σε απαλλαγή και ανακούφιση από το μυϊκό σπασμό. Η αισθητική διέγερση του δέρματος από την εφαρμογή του ψύχους μπορεί επίσης να αναστείλει την αίσθηση του πόνου μέσω νευρωνικού blockage (gate theory).
Ανάρροπη θέση
Η ανύψωση του τραυματισμένου τμήματος πάνω από το επίπεδο της καρδιάς ελαττώνει το ποσό της αιμορραγίας, δευτεροπαθώς, λόγω της ελεγχόμενης αιματικής ροής και αυξάνει την ικανότητα φλεβικής και λεμφικής απορρόφησης από την τραυματισμένη περιοχή.
Η φλεβική και λεμφική ροή μπορεί επιπλέον να αυξηθεί κατά την ανύψωση, με την ενεργητική μυϊκή σύσπαση, με διαλείπουσα ή μόνιμη πίεση και με υψηλού δυναμικού ηλεκτρική διέγερση.
Πιεστική επίδεση
Η πίεση ελαττώνει το οίδημα με την αναστολή της ροής του κυτταρικού διϊδρώματος στον διάμεσο χώρο και αυξάνοντας τη διασπορά του υπερβολικού διάμεσου υγρού. Υπερβολικό διάμεσο υγρό οδηγεί σε κυτταρικό θάνατο από υποξία, αύξηση της φλεγμονής και του πόνου. Το εκτεταμένο οίδημα μπορεί επίσης μηχανικά να διαχωρίσει τα στρώματα των ιστών και να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την επούλωση κατά πρώτο σκοπό.
Συνδυασμένη πίεση και εφαρμογή ψύχους φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική από την πίεση ή τον πάγο μεμονωμένα για τον έλεγχο του οιδήματος, άμεσα. Κλινικές μελέτες παρουσιάζουν ταχύτερη επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες όταν πάγος και πίεση συνδυάζονται στην πρώιμη φάση της θεραπείας.
Η πίεση συνήθως επιτυγχάνεται με την εφαρμογή ελαστικού επιδέσμου, μετά την τοποθέτηση κομματιών από αφρώδες υλικό 3cm x 3cm στο σημείο της κάκωσης. Συσκευές πίεσης με αέρα (π.χ Cryοcuff) προσφέρουν πιο επιθετική και ελεγχόμενη πίεση ιδιαίτερα στην περιφέρεια.
Ανάπαυση - Ακινητοποίηση
Η ανάπαυση, η ακινητοποίηση ή το προστατευόμενο εύρος κίνησης στην άρθρωση ελαττώνουν την αιμορραγία και προστατεύουν την τραυματισμένη περιοχή από επιπλέον μηχανικό τραυματισμό στην οξεία φάση του κυτταρικού τραυματισμού. Η ανάπαυση είναι απαραίτητη όταν υπάρχει ενεργός φλεγμονώδης αντίδραση αλλά ενθαρρύνεται μόνο για να ελεγχθεί η οξεία αντίδραση. Η πρώιμη κινητοποίηση προτείνεται για να αποφευχθούν οι αρνητικές μακροπρόθεσμες επιπλοκές της δυσκαμψίας και της μόνιμης μυϊκής σύσπασης.
ΚΑΠΑ
ΚρύοΑνάρροπη θέσηΠιεστική επίδεσηΑκινητοποίηση
Το πρωτόκολλο που προτείνουμε έχει ως εξής:
- Εφαρμογή πάγου για 10'-15' ανάλογα με το στρώμα λίπους. Τις πρώτες 6 ώρες για 15' κάθε μια ώρα. Μετά τις πρώτες 6 ώρες έως τις 48 για 15' κάθε 2-3 ώρες.
- Τοποθέτηση της τραυματισμένης περιοχής άνωθεν του επιπέδου της καρδιάς και πιο συγκεκριμένα για την ποδοκνημική, άνωθεν του ισχίου.
- Πιεστική επίδεση, με ελαστικό επίδεσμο ή λειτουργικό νάρθηκα που εφαρμόζεται σταθερά, και κατά την διάρκεια της εφαρμογής του πάγου.
- Ανάπαυση-Ακινητοποίηση της τραυματισμένης περιοχής και αποφυγή φόρτισης που διακρίνεται σε:
- πλήρη ανάπαυση, με ανάρροπη θέση για τις πρώτες 6 ώρες
- σχετική ανάπαυση, όπου μπορούν να εκτελούνται ισομετρικές συσπάσεις και ασκήσεις εύρους κίνησης την πρώτη και δεύτερη ημέρα μετά τον τραυματισμό
- ενεργητική ανάπαυση, με ενεργοποίηση των άλλων περιοχών από την τρίτη ημέρα. Έτσι, λόγου χάρη, σε μια κάκωση της ποδοκνημικής, μετά την τρίτη ημέρα , μπορούμε να επιτρέπουμε τις ασκήσεις δύναμης του κορμού με βάρη, τους κοιλιακούς, ραχιαίους κλπ.
Βιβλιογραφία
- Akeson WH, Woo SLY, Amiel D, The connective tissue response to immobility: biochemical changes in periarticular connective tissue of the immobilized rat knee. Clin Orthop 1983, 93: 356-362.
- Casey KL., Pain: a current view of neural mechanisms. Am Sci 1973, 61: 194-200.
- Lesmes GR, Costill DL, Coyle EF, Fink WJ., Muscle strength and power changes during maximal isokinetic training. Med Sci Sports Exerc 1978, 10(4): 266-269.
- Goldin B, Block WD, Pearson JR., Wound healing of tendon# I. Physical, mechanical and metabolic changes. J Biomech 1980, 13: 241-256.
- Hocutt JE, Jaffe R, Rylander R, Beebe JK., Cryotherapy in ankle sprains. Am J Sports Med 1982, 10: 316-319.
- Kolb P, Denegar C., Traumatic edema and lymphatic system. Athletic Training 1983, 18: 339-341.
- Kalenak A, Medlar CE, Fleagle SB, Hochberg WJ., Athletic injuries: heat vs cold. Trauma 1977, 2(5): 131-134.
- Knight KL., ICE for immediate care of injuries. Phys Sportsmed 1982, 10:2.
- Lehmann JF, Therapeutic heat and cold. Rehabilitation medicine library. 3rd ed. Baltimore, Williams & Wilkins, 1982.
- Clarke RSJ, Hellon RF, Lind AR., Vascular reactions of the human forearm to cold. Clin Sci 1958, 17: 165-179.
- Barnes L., Cryotherapy: putting injury on ice. Phys Sportsmed 1979, 7(6): 130-136.
- Benson TB, Copp EP., The effects of therapeutic forms of heat and ice on the pain threshold of the normal shoulder. Rheumatol Rehabil 1974, 13; 101-104.
- Melzack R., Prolonged relief of pain by brief intense transcutaneus somatic stimulation. Pain 1975, 1: 357-373.
- Wilkerson GB., Inflammation in connective tissue: etiology and management. Athletic Training 1985, 21: 298-301.
- Wilkerson GB., External compression for controlling traumatic oedema. Phys Sportsmed 1985, 13: 97-106.
- Basur RL, Shepard E, Mouzas GL., A cooling method in the treatment of ankle sprains. Practitioner 1976, 216: 708-711.
Πρόσφατες Ανακοινώσεις
Παρασκευή, 03 Σεπ 2010
2ND Congress European College of Sport & Exercise Physicians 12TH Annual Scientific Conference in SEM QMUL CSEM
Πρόσφατα Άρθρα
Laser στην Αθλητιατρική
Η θεραπεία laser αποτελεί μια ακίνδυνη και χωρίς πόνο θεραπευτική μέθοδο με την οποία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τον απλό καθημερινό πόνο αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα του ασθενούς σε αρθρώσεις, μύες, τένοντες κ.λ.α. παθήσεις.
Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών
Τενοντοπάθεια των προσαγωγών, Τενοντοπάθεια του λαγονοψοίτη, Τενοντοπάθεια του ορθού κοιλιακου, Κάταγμα εκ κοπώσεως του ηβικού οστού, Κάταγμα εκ κοπώσεως του αυχένα του μηριαίου, Τραυματικη Ηβική osteitis, Βουβωνοκήλη, Κήλη των αθλητών, Παγίδευση του θυρεοειδούς νεύρου
Ten year follow-up study comparing conservative versus operative treatment
Verhaar Br. J. Sports Med. 2009;43;347-351
ABSTRACT
Objective: To compare long term outcome of highly active patients with anterior cruciate ligament ruptures treated operatively versus non-operatively.Design: We reviewed high level athletes with an anterior cruciate ligament rupture on either MRI or arthroscopic evaluation more than 10 years previously, who were treated conservatively. They were pair-matched with
patients who had had an anterior cruciate ligament reconstruction with bone-patella-tendon-bone, with respect to age, gender and Tegner activity score before injury.Participants: In total 50 patients were pair-matched.Results: We found no statistical difference between the patients treated conservatively or operatively with respectto osteoarthritis or meniscal lesions of the knee, as wellas activity level, objective and subjective functional outcome. The patients who were treated operatively had a significantly better stability of the knee at examination.conclusion: We conclude that the instability repair using a bone-patella-tendon-bone anterior cruciate ligament reconstruction is a good knee stabilising operation. Both treatment options however show similar patient outcome at 10 year follow up.
D E Meuffels, M M Favejee, M M Vissers, M P Heijboer, M Reijman and J A N
ACL injuries. Diagnosis, treatment and rehabilitation
The ability to recognize the ACL deficient knee is lacking, even among orthopaedic surgeons. The history of an acute ACL tear is remarkably constant, because the injury is often non contact, and patients usually report a twist on the flexed knee, turning to the same side as the injured knee, although hyperextension or direct injury is the cause in some sports. Patients often remember a loud pop, but, because there are no nociceptors in the ACL, pain is not an immediate feature in the isolated lesion. Players may attempt to continue to play, but they usually stop because the knee feels insecure. Pain ensues in association with a hemarthrosis: 70% of acute hemarthroses of the knee are associated with a tear of the ACL. The diagnosis must be confirmed before treatment is offered.
