EnglishΣυνδεσμικές κακώσεις της ποδοκνημικής
Η αλματώδης αύξηση της συμμετοχής του πληθυσμού σε αθλητικές δραστηριότητες οδήγησε και στην αύξηση των αθλητικών κακώσεων. Οι συνδεσμικές κακώσεις της ποδοκνημικής (Σ.Κ.Π.) αποτελούν την συχνότερη συνδεσμική κάκωση των αθλητών - αθλουμένων, σε ποσοστό που κυμαίνεται από 15% έως και 45 % του συνόλου των αθλητικών κακώσεων σε αθλήματα όπως η καλαθόσφαιρα και το ποδόσφαιρο. (Mach RP 1982),ενώ στον στίβο το ποσοστό τραυματισμού της ποδοκνημικής είναι μόλις 12% (Παπαλαδά,Μαλλιαροπουλος2001)
Η αυξημένη συχνότητα με την οποία επισυμβαίνουν (Σ.Κ.Π.) και η απουσία οστικής βλάβης μπορεί να οδηγήσει σε ελλιπή εκτίμηση της σοβαρότητας των και αρκετές φορές τίθεται η διάγνωση διάστρεμμα.
Οι συνδεσμικές κακώσεις της ποδοκνημικής αφορούν είτε την έξω πλευρά είτε την έσω πλευρά.
Η έξω πλευρά της ποδοκνημικής τραυματίζεται με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα 85% απ' ότι η έσω πλευρά 15%. (Black HM 1984) . Στην έξω πλευρά συναντάμε τρεις συνδέσμους Τον πρόσθιο - αστράγαλο - περονικό σύνδεσμο, τον πτερνοπερονικό και τον οπίσθιο - αστράγαλο - περονικό. Σχήμα 1. Ο πλέον συχνά τραυματιζόμενος σύνδεσμος της έξω πλευράς είναι ο πρόσθιος αστραγαλοπερονικός σε ποσοστό 75%. Ο τραυματισμός (ρήξη) των συνδέσμων της έξω πλευράς και ιδιαίτερα του πρόσθιου αστραγαλοπερονικού συμβαίνει όταν ο άκρος πόδας βρεθεί σε ακραία θέση πελματιαίας κάμψεως - προσαγωγής και υπτιασμού. (Liu. SM 1994)
Στην έσω πλευρά της ποδοκνημικής συναντάμε τον Δελτοειδή σύνδεσμο. Σχ 2. Η ρήξη στην έσω πλευρά συμβαίνει όταν η ποδοκνημική βρεθεί σε ακραία θέση απαγωγής πρηνισμού και ραχιαίας κάμψης.
Καθορισμός Βαθμού Σοβαρότητας Σ.Κ.Π.
Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι δεν πρόκειται για διαστρέμματα, αλλά για ρήξη συνδέσμων της ποδοκνημικής που αφορούν την έσω ή την έξω πλευρά της. Η απουσία οστικής βλάβης στην ακτινογραφία συχνά οδηγεί στην υποεκτίμηση της σοβαρότητας του τραυματισμού Ως αποτέλεσμα οι συνδεσμικές κακώσεις της ποδοκνημικής παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό υποτροπών, ενώ πολύ συχνά να παρουσιάζονται και μεσομακροπρόθεσμες επιπλοκές.
Απαραίτητα λοιπόν θα πρέπει να γίνει η διάγνωση του βαθμού σοβαρότητας της κακώσεως αλλά και να διαφοροδιαγνωσθει από άλλες κακώσεις που μπορεί να μιμηθούν την κλινική συμπτωματολογία των οξέων έξω συνδεσμικών κακώσεων της ποδοκνημικής Πολλοί τρόποι εκτίμησης έχουν προταθεί, όμως εκ του αποτελέσματος (συχνές υποτροπές, συχνές επιπλοκές), δεν φαίνονται επαρκείς. Εμείς θα παρουσιάσουμε τη δική μας κλινική κατάταξη του βαθμού σοβαρότητας των οξέων έξω συνδεσμικών κακώσεων της ποδοκνημικής, αυτή στηρίζεται στην κλινική εξέταση, στον ακτινολογικό έλεγχο, όπου αυτός κρίνεται απαραίτητος (Παπακώστας - Μαλλιαρόπουλος, B.J.S.M. 2001) και τέλος σε αντικειμενικές μετρήσεις κριτήρια για τον καθορισμό του βαθμού σοβαρότητας της κακώσεως.
Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ρήξη των συνδέσμων της ποδοκνημικής παρουσιάζει διαβαθμίσεις. Έτσι έχουμε ρήξεις συνδέσμων 1ου Βαθμού, 2ου Βαθμού, 3ου Βαθμού και 4ου Βαθμού. (Μαλλιαρόπουλος, Παπακώστας, Παπαλαδά, Παγκόσμιο Αθλητιατρικό Συνέδριο FIMS 2002)
Ο καθορισμός του βαθμού σοβαρότητας, με βάση τη δική μας κλινική κατάταξη, μας δίδει τη δυνατότητα:
- να επιλέξουμε την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή (ακινητοποίηση ή όχι),
- να σχεδιάσουμε το πρόγραμμα αποκατάστασης και
- να καθορίσουμε το χρόνο επανένταξης σε αθλητικές δραστηριότητες.
Έτσι, για συνδεσμικές κακώσεις της ποδοκνημικής:
| Βαθμού | απαιτούνται για πλήρη αποκατάσταση |
| 1ου | 7 ημέρες |
| 2ου | 14 ημέρες |
| 3ου | 28 ημέρες |
| 4ου | 52 ημέρες |
Η αποκατάσταση των οξέων συνδεσμικών κακώσεων της ποδοκνημικής χωρίζεται σε τέσσερις φάσεις, τις οποίες θα περιγράψουμε παρακάτω. Είναι επίσης ιδιαίτερα σημαντικό ο σωστός συσχετισμός των φάσεων της διαδικασίας επούλωσης με αυτές της αποκατάστασης. (Μαλλιαρόπουλος, Παπαλεξανδρής, Ακριτίδου, Παγκόσμιο Αθλητιατρικό Συνέδριο, FIMS 2004).
Η μετάβαση από τη μία φάση αποκατάστασης στην άλλη πραγματοποιείται με συγκεκριμένα κριτήρια τα οποία έχουμε θεσπίσει.
Η πρώτη φάση της αποκατάστασης αντιστοιχεί στην φλεγμονώδη φάση της διαδικασίας επούλωσης και συνίσταται στην εφαρμογή του πρωτοκόλλου Κ.Α.Π.Α. (κρύο - επίδεση - ανάπαυση - ανύψωση) για ένα 48ωρο. Μετά τις δύο ημέρες θα πρέπει να υπάρξει πλήρης ιατρική εκτίμηση του τραυματισμού και του βαθμού σοβαρότητας.
Η δεύτερη φάση της αποκατάστασης αντιστοιχεί στην δεύτερη φάση της διαδικασίας επούλωσης, την ινοβλαστική φάση. Εφ' όσον δεν ακινητοποιηθεί η ποδοκνημική ξεκινάμε με ασκήσεις εύρους κίνησης και στην συνέχεια διατάσεις που αφορούν τον γαστροκνήμιο και υποκνημίδιο.
Στη δεύτερη φάση της διαδικασίας επούλωσης αντιστοιχεί και η τρίτη φάση της αποκατάστασης. Η τρίτη φάση της αποκατάστασης χαρακτηρίζεται από δύο παραμέτρους. Η πρώτη παράμετρος αφορά την δύναμη και η δεύτερη παράμετρος είναι αυτή της ιδιοδεκτικότητας.
Εφ' όσον εκτελούνται διατάσεις χωρίς ενοχλήματα, περνάμε στην ενδυνάμωση της ποδοκνημικής με λάστιχο στην αρχή, με το βάρος του σώματος στη συνέχεια και ισοκινητικά αργότερα, εάν βέβαια υπάρχει η κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή (Ισοκινητικό δυναμόμετρο). Παράλληλα με την ενδυνάμωση, αποκαθιστούμε και την ιδιοδεκτικότητα. Αυτό επιτυγχάνεται με την σανίδα ισορροπίας.
Η τέταρτη φάση, η οποία αντιστοιχεί στην τρίτη φάση της διαδικασίας επουλώσεως, σχεδιάζεται με σκοπό ο αθλητής να επανενταχθεί πλήρως στις προπονητικές δραστηριότητές του. Στο τελευταίο στάδιο αποκαταστάσεως ο αθλητής ή ο αθλούμενος εκτελεί αλτικές ασκήσεις με δύο ή ένα πόδι (αναπηδήσεις με σχοινάκι), δρομικές ασκήσεις πλειομετρικές εάν απαιτεί το αγώνισμά του και επανεντάσσεται πλήρως στην προπόνησή του.
Βιβλιογραφία
- Μαλλιαρόπουλος, Παπακώστας, Παπαλαδά, Χριστοδούλου, Acute lateral ankle injuries in track & field athletes - a new classification, Παγκόσμιο Αθλητιατρικό Συνέδριο FIMS 2002
- Μαλλιαρόπουλος, Παπαλεξανδρής, Ακριτίδου, Χριστοδούλου, Acute ankle ligament injuries. Clinical therapeutic applications and recovery accelerations. Παγκόσμιο Αθλητιατρικό Συνέδριο FIMS 2004
- Μαλλιαρόπουλος, Rehabilitation of ankle injuries Πανευρωπαϊκό Αθλητιατρικό Συνέδριο EFSMA 2005
- Παπαλαδά, Μαλλιαρόπουλος, Χριστοδούλου, Επιδημιολογική μελέτη τραυματισμών κάτω άκρων σε αθλητές στίβου, Πρακτικά Ελληνικού Αθλητιατρικού Συνεδρίου 2001
Πρόσφατες Ανακοινώσεις
Παρασκευή, 03 Σεπ 2010
2ND Congress European College of Sport & Exercise Physicians 12TH Annual Scientific Conference in SEM QMUL CSEM
Πρόσφατα Άρθρα
Laser στην Αθλητιατρική
Η θεραπεία laser αποτελεί μια ακίνδυνη και χωρίς πόνο θεραπευτική μέθοδο με την οποία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τον απλό καθημερινό πόνο αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα του ασθενούς σε αρθρώσεις, μύες, τένοντες κ.λ.α. παθήσεις.
Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών
Τενοντοπάθεια των προσαγωγών, Τενοντοπάθεια του λαγονοψοίτη, Τενοντοπάθεια του ορθού κοιλιακου, Κάταγμα εκ κοπώσεως του ηβικού οστού, Κάταγμα εκ κοπώσεως του αυχένα του μηριαίου, Τραυματικη Ηβική osteitis, Βουβωνοκήλη, Κήλη των αθλητών, Παγίδευση του θυρεοειδούς νεύρου
Ten year follow-up study comparing conservative versus operative treatment
Verhaar Br. J. Sports Med. 2009;43;347-351
ABSTRACT
Objective: To compare long term outcome of highly active patients with anterior cruciate ligament ruptures treated operatively versus non-operatively.Design: We reviewed high level athletes with an anterior cruciate ligament rupture on either MRI or arthroscopic evaluation more than 10 years previously, who were treated conservatively. They were pair-matched with
patients who had had an anterior cruciate ligament reconstruction with bone-patella-tendon-bone, with respect to age, gender and Tegner activity score before injury.Participants: In total 50 patients were pair-matched.Results: We found no statistical difference between the patients treated conservatively or operatively with respectto osteoarthritis or meniscal lesions of the knee, as wellas activity level, objective and subjective functional outcome. The patients who were treated operatively had a significantly better stability of the knee at examination.conclusion: We conclude that the instability repair using a bone-patella-tendon-bone anterior cruciate ligament reconstruction is a good knee stabilising operation. Both treatment options however show similar patient outcome at 10 year follow up.
D E Meuffels, M M Favejee, M M Vissers, M P Heijboer, M Reijman and J A N
ACL injuries. Diagnosis, treatment and rehabilitation
The ability to recognize the ACL deficient knee is lacking, even among orthopaedic surgeons. The history of an acute ACL tear is remarkably constant, because the injury is often non contact, and patients usually report a twist on the flexed knee, turning to the same side as the injured knee, although hyperextension or direct injury is the cause in some sports. Patients often remember a loud pop, but, because there are no nociceptors in the ACL, pain is not an immediate feature in the isolated lesion. Players may attempt to continue to play, but they usually stop because the knee feels insecure. Pain ensues in association with a hemarthrosis: 70% of acute hemarthroses of the knee are associated with a tear of the ACL. The diagnosis must be confirmed before treatment is offered.
