EnglishΤενοντοπάθειες αθλητών - Διάγνωση και νεότερες θεραπευτικές εξελίξεις
Οι τραυματισμοί των τενόντων, αποτελούν τον χαρακτηριστικότερο τραυματισμό αθλουμένων και αθλητών. Η κυριότερη αιτία είναι η προπόνηση, η οποία είτε αυξάνεται απότομα, είτε είναι μεγαλύτερης έντασης απ'όσο πρέπει, ή και τα δύο μαζί. Χαρακτηρίζονται από σταδιακή εμφάνιση των ενοχλημάτων, παρά από συγκεκριμένο τραυματικό γεγονός και αποτελούν την χαρακτηριστικότερη αλλά και συχνότερη αθλητική κάκωση (Παπαλαδά, Μαλλιαροπουλος 1998). Ως τραυματισμοί χαρακτηρίζουν συγκεκριμένα αγωνίσματα. Έτσι έχουμε τον Αγκώνα των Τενιστών (Tennis elbow), τον Ώμο των Κολυμβητών (Swimmers Shoulder), το Γόνατο των Αλτών (Jumpers Knee), κλπ.(Μαλλιαρόπουλος 1994, 2004)
Σε όλους μας είναι γνωστή η διάγνωση που τίθεται σαν Τενοντίτιδα, όταν κάποιος αθλητής εμφανίζει ενοχλήματα σε κάποιον τένοντα. Τενοντίτιδα λοιπόν ως Ιατρική ορολογία σημαίνει φλεγμονή, και παραπέμπει στην ανάλογη θεραπεία-αντιμετώπιση της φλεγμονής. ΄Όμως, η εμφάνιση ενός τραυματισμού υπέρχρησης σε τένοντα οφείλεται σε τραυματικές εκφυλιστικές αλλοιώσεις του τένοντα, και όχι σε φλεγμονή.
Η εμφάνιση του πόνου κατά την διάρκεια της προπόνησης, μπορεί να είναι οδηγός για την αξιολόγηση του βαθμού σοβαρότητο (Πίνακας 1). H σωστή αξιολόγηση της εμφάνισης του πόνου από τον προπονητή-αθλητή, οδηγεί σε έγκαιρη ελάττωση ή διακοπή των προπονητικών επιβαρύνσεων στα πρώιμα στάδια του τραυματισμού, και ο αθλητής επισκέπτεται τον ειδικό Ιατρό ο οποίος θέτει την διάγνωση κλινικά (Πίνακας 1).
| 1ου βαθμού σοβαρότητος | πόνος μετά την προπόνηση |
| 2ου βαθμού σοβαρότητος | πόνος στο τέλος της προπόνησης |
| 3ου βαθμού σοβαρότητος | πόνος στην αρχή και στο τέλος της προπόνησης |
| 4ου βαθμού σοβαρότητος | πόνος σε όλη την προπόνηση |
Πάντοτε απαιτείται παρακλινικός έλεγχος με ακτινογραφίες ή υπερηχογράφημα και αξονική ή μαγνητική τομογραφία. Ο παρακλινικός απεικονιστικός έλεγχος βοηθά στην διάγνωση, όμως δεν είναι αποδεικτικός. Η διάγνωση είναι πάντα κλινική. (Shalaby AISM 1999)
Άρα λοιπόν, οι τραυματισμοί υπέρχρησης των τενόντων πιστεύεται ότι :
- οφείλονται σε φλεγμονή, ενώ οφείλονται σε τραυματική εκφύλιση του κολλαγόνου.
- διαγιγνώσκονται σαν Τενοντίτιδες,ενώ είναι Τενοντοπάθειες(Maffuli 1998)
- ότι διαρκούν λίγο, ενώ πολλές φορές απαιτούνται μήνες για την αποκατάστασή τους
- οι απεικονιστικές μέθοδοι βάζουν τη διάγνωση, ενώ βοηθούν στη διάγνωση (Cook, Clinical J.Sports Med.1998)
- ότι η χειρουργική επέμβαση αποκαθιστά γρήγορα και πλήρωςενώ το ποσοστό επιτυχίας της ανέρχεται στο 70-80% και μετεγχειρητικά απαιτείται αποκατάσταση για 4-6 μήνες (Coleman, Am.J.Sports Med. 2000)
Εκτός της θεραπευτικής αγωγής, απαραίτητο είναι να καθοριστούν τα αίτια των τραυματισμών υπέρχρησης.
Οι προδιαθεσικοί παράγοντες για την εμφάνιση τενοντοπάθειας σε αθλητές είναι:
- προπονητικά λάθη (Yeung, 2001)
- προηγούμενοι τραυματισμοί, οι οποίοι δεν αποκατεστάθησαν πλήρως.
Και ακολουθούν παράγοντες όπως:
- Ηλικία (Μαλλιαρόπουλος 1993)
- Κατασκευαστικές ιδιομορφίες
ΘΕΡΑΠΕΙΑ Ι
Μη στεροειδή Αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ)
Με βάση τα ανωτέρω φαίνεται ότι η φαρμακευτική αγωγή με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα δεν βοηθά ως θεραπεία στις τενοντοπάθειες (Steven 2003). Παίζουν κάποιο ρόλο μόνο στην οξεία φάση για χρονικό διάστημα 1-5 ημέρες, αν και είναι δυνατόν η οξεία φάση να αντιμετωπιστεί το ίδιο αποτελεσματικά με άλλα μέσα όπως η κρυοθεραπεία και τα μηχανικά μέσα της φυσικοθεραπείας.(Almekinders 1999)
Η Φυσικοθεραπεία
Τα μηχανικά μέσα της Φυσικοθεραπείας έχουν σημαντική θεραπευτική θέση τόσο στην οξεία φάση όπως ήδη αναφέρθηκε, αλλά και στην χρόνια, με κατεύθυνση όμως όχι την αντιφλεγμονώδη αγωγή αλλά την διέγερση της παραγωγής και διαμόρφωσης των ινών του Κολλαγόνου.
Τέλος πρέπει να σημειωθεί ότι, οι εκχύσεις τοπικά με κορτικοστεροειδή θα πρέπει να αποφεύγονται μια και αποτελούν το σημαντικότερο προδιαθεσικό παράγοντα για ολική ρήξη του τένοντα εκεί όπου έγινε η έκχυση(Shier 1996)
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙI
Ενδυνάμωση
Η ενδυνάμωση με έκκεντρες ασκήσεις, φαίνεται ότι αποτελεί σήμερα έναν από τους αποτελεσματικότερους τρόπους αντιμετώπισης των τενοντοπαθειών. Η έκκεντρη φόρτιση του τένοντα, έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή κολλαγόνου διεγείροντας τους μηχανουποδοχείς των τενοντοκυττάρων, προκαλώντας ευθυγράμμιση των ινων κολλαγόνου, αλλά και την μεταξύ τους σύνδεση .
Εξωσωματικά κρουστικά κύμματα
Τη θεραπεία με εξωσωματικά κρουστικά κύμματα-Extra corps shock wave therapy (E.S.W.T.)-αποτελεί την πλέον σύγχρονη-συντηρητική- ασφαλή αντιμετώπιση των τενοντοπαθειών. Η εφαρμογή της στηρίζεται στην Ιατρική μέθοδο της εξωσωματικής λιθοτριψίας, δηλαδή την παραγωγή μηχανικών κυμμάτων, μέσω επιταχυνόμενης-ελεγχόμενης κρούσης.
Η μέθοδος αυτή έχει τα εξής αποτελέσματα:
- Αυξάνει τον μεταβολισμό της περιοχής
- Διαλύει επασβεστώσεις του τένοντα
- Αυξάνει την αντοχή του ιστού στον οποίο εφαρμόζεται, σε μηχανικό φορτίο
- Ελαττώνει τον πόνο
- Διεγείρει την αναγέννηση των κυττάρων του ιστού στον οποίο εφαρμόζεται.
Εφαρμόζεται σε όλες τις τενοντοπάθειες , αλλά και στην ασβεστοποιό τενοντοπάθεια . Τα ποσοστά επιτυχίας της μεθόδου εκεί που όλες οι άλλες συντηρητικές μέθοδοι έχουν αποτύχει, ανέρχεται σε 80-85% (Lohrer 2002).
Χειρουργική αντιμετώπιση
Η χειρουργική αντιμετώπιση θα πρέπει να εφαρμόζεται ως τελευταία λύση, όταν η σωστή σηντηρητική αντιμετώπιση για χρονικό διάστημα 3-6 μήνες, δεν έχει θεραπευτικό αποτέλεσμα.(Coleman 2002)
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙII
Γονιδιακή θεραπεία
Η γονιδιακή θεραπεία αποτελεί σημαντική μελλοντική εξέλιξη στην θεραπευτική αγωγή των τενοντοπαθειών. Δεν είναι εφικτό όμως ακόμη να αποτελεί θεραπεία εκλογής, λόγω:
- της κυτταροτοξικότητος που μπορεί να παρουσιάζει
- των γενικότερων επιδράσεων που μπορεί να έχει πέραν του τοπικού προσδοκόμενου αποτελέσματος
- των δυσμενών επιπτώσεων στο ανοσοποιητικό σύστημα
Κυτταρική θεραπεία
Η κυτταρική θεραπεία με ανθρώπινα μεσεγχυματικά κύτταρα είναι μια πολλά υποσχόμενη θεραπεία. Τα μεσεγχυματικά ανθρώπινα κύτταρα έχουν την δυνατότητα να πολλαπλασιάζονται και να εξελίσσονται στο περιβάλλον στο οποίο θα βρεθούν. Έτσι όταν γίνει έκχυσή τους σε εκφυλισμένο τένοτα, είναι δυνατόν να εξελιχθούν σε υγιή τενοντοκύτταρα, θεραπεύοντας τον πάσχοντα τένοντα. Η κυτταρική θεραπεία βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, αλλά είναι πιθανόν σε μια πενταετία να αποτελεί μια από τις θεραπείες εκλογής.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
- Μαλλιαρόπουλος Νίκος, Καθορισμός Προδιαθεσικών παραγόντων για την εμφάνιση τραυματισμών στην παιδική ηλικία.3ο Διεθνές συνέδριο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, 1995.
- Μαλλιαρόπουλος Νίκος, Τενοντίτις Επιγονατιδικού τένοντα σε αθλητές Στίβου. 1ο Διεθνές Συνέδριο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, 1993.
- Μαλλιαρόπουλος Νίκος, Ισοκινητική Αποκατάσταση αθλητών με Τενοντίτιδα επιγονατιδικού. 1ο Διεθνές Συνέδριο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, 1993.
- Μαλλιαρόπουλος Νίκος, Παπαλαδά Αγάπη, Χριστοδούλου Δημήτρης, Overuse Syndroms in Track and Field athlets.25o World Sports Medicine Congress, 1994.
- Μαλλιαρόπουλος Νίκος, Overuse Injuries in the young swimmer.XI FINA World Sport Medicine Congress, 1995.
- Μαλλιαρόπουλος Ν. Παπαλεξανδρής Σ. Παπαλαδά Α. Παπακώστας Ε., "Τενοντοπάθεια επιγονατιδικού σε αθλητές Στίβου-Πρόγνωση θεραπεία" 28th World Sports Medicine congress FIMS 2004.
- Παπαλαδά Αγάπη, Ι.Κ.Α.Κ. Σ.Ε.Γ.Α.Σ. Θεσσαλονίκης.Επιδημιολογική Μελέτη τραυματισμών κάτω άκρων 1988-1998.Πρακτικά 5ου Αθλητιατρικού Σεμιναρίου ΣΕΓΑΣ 1998.
- Almekinders L., The effects of aging, anti-inflammatory drugs, and ultrasound on the in vitro response of tendon tissue. Am J Sports Med 1999.
- Coleman BD., "Outcomes of open and arthroscopic patellar tenotomy for chronic patellar tendinopathy : a retrospective study " Am.J.Sports Med 2000.
- Cook JK., "Patellar tendon Ultrasonograrhy in asymptomatic active athletes"Clinical J Sports Med.1998
- Gene Therapy and Tissue Engineering in Sports Medicine.V.Martinek, Physician and Sports Med.Vol28, No2,February 2000.
- Gum SL., "Combined ultrasound electrical stimulation and laser promote collagen synthesis with moderate changes in tendon biomechanics"Am.J. Phys Med Rehabil 1997.
- Khan KM., Treat the patient not the x-ray: Advances in diagnostic imaging do not replace the needfor clinical interpretation.Clin.I.Sports Medicine, 1998(1): 1-4.
- Lohrer H., "Achillodynia and patellar tendinopathy.Results of radial shock wave therapy in patients with unsuccessfully treated tendinosis"2002 Georg.Thieme Verlag, Institute for Sports Medicine of Frankfurt.
- Maffuli N., Overuse Tendon conditions:Time to change a confusing terminology.Arthroscopy 1998; 14(8): 840-843.
- Niesen-Vertommen SL., the effect of eccentric versus concentric exercise in the management of Achilles Tendinitis.Clinics J. Sports Med. 1992:2(2) 109-113.
- K.Khan, Overuse Tendinosis, Not Tendinitis, Physician and Sports Med Vol28,No5, May 2000.
- Rombe J., "Shock wave application for chronic plantar fascitis in rynning athletes.Am.J.Sports Med. 2003.
- Shalaby M., "Patellar tendonitis:The significance of MRI Findings.Am.J.Sports Med. 1999.
- Steven D., "NSAIDs and musculoskeletal treatment.The physician and Sports Medicine 2003.
- Testa V., Ultrasound guided percutaneous longitudinal tenotomy, for the management of Patellar tendinopathy. Med Sci Exerc 1993:31(11) 1509-1515.
- Yeung EW., Intervertions for preventing lower limb soft tissue injuries in runners(Conchrone review)
Πρόσφατες Ανακοινώσεις
Πέμπτη, 09 Σεπ 2010
2ND Congress European College of Sport & Exercise Physicians 12TH Annual Scientific Conference in SEM QMUL CSEM
Πρόσφατα Άρθρα
Laser στην Αθλητιατρική
Η θεραπεία laser αποτελεί μια ακίνδυνη και χωρίς πόνο θεραπευτική μέθοδο με την οποία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τον απλό καθημερινό πόνο αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα του ασθενούς σε αρθρώσεις, μύες, τένοντες κ.λ.α. παθήσεις.
Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών
Τενοντοπάθεια των προσαγωγών, Τενοντοπάθεια του λαγονοψοίτη, Τενοντοπάθεια του ορθού κοιλιακου, Κάταγμα εκ κοπώσεως του ηβικού οστού, Κάταγμα εκ κοπώσεως του αυχένα του μηριαίου, Τραυματικη Ηβική osteitis, Βουβωνοκήλη, Κήλη των αθλητών, Παγίδευση του θυρεοειδούς νεύρου
Ten year follow-up study comparing conservative versus operative treatment
Verhaar Br. J. Sports Med. 2009;43;347-351
ABSTRACT
Objective: To compare long term outcome of highly active patients with anterior cruciate ligament ruptures treated operatively versus non-operatively.Design: We reviewed high level athletes with an anterior cruciate ligament rupture on either MRI or arthroscopic evaluation more than 10 years previously, who were treated conservatively. They were pair-matched with
patients who had had an anterior cruciate ligament reconstruction with bone-patella-tendon-bone, with respect to age, gender and Tegner activity score before injury.Participants: In total 50 patients were pair-matched.Results: We found no statistical difference between the patients treated conservatively or operatively with respectto osteoarthritis or meniscal lesions of the knee, as wellas activity level, objective and subjective functional outcome. The patients who were treated operatively had a significantly better stability of the knee at examination.conclusion: We conclude that the instability repair using a bone-patella-tendon-bone anterior cruciate ligament reconstruction is a good knee stabilising operation. Both treatment options however show similar patient outcome at 10 year follow up.
D E Meuffels, M M Favejee, M M Vissers, M P Heijboer, M Reijman and J A N
ACL injuries. Diagnosis, treatment and rehabilitation
The ability to recognize the ACL deficient knee is lacking, even among orthopaedic surgeons. The history of an acute ACL tear is remarkably constant, because the injury is often non contact, and patients usually report a twist on the flexed knee, turning to the same side as the injured knee, although hyperextension or direct injury is the cause in some sports. Patients often remember a loud pop, but, because there are no nociceptors in the ACL, pain is not an immediate feature in the isolated lesion. Players may attempt to continue to play, but they usually stop because the knee feels insecure. Pain ensues in association with a hemarthrosis: 70% of acute hemarthroses of the knee are associated with a tear of the ACL. The diagnosis must be confirmed before treatment is offered.
