EnglishΑλγόριθμος Ιδιοδεκτικότητας στις κακώσεις ποδοκνημικής των αθλητών
Αλγόριθμος Ιδιοδεκτικότητας στις κακώσεις ποδοκνημικής των αθλητών
Μάλλιου Π., Γιοφτσίδου Α.
Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Ιδιοδεκτικότητα ορίζεται ως η ικανότητα γνώσης της στάσης, της κίνησης, και αλλαγής της ισορροπίας καθώς και η γνώση της θέσης, του βάρους και της αντίστασης που εφαρμόζεται σε αντικείμενα σε σχέση με το σώμα (Davies, 1989).
Σε έναν συνδεσμικό τραυματισμό της ποδοκημικής άρθρωση προκαλείται καταστροφή σε νευρικές ίνες των συγκεκριμένων μηχανουποδοχέων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι ιδιοδεκτικές πληροφορίες από την περιφέρεια και συγκεκριμένα από την ποδοκνημική άρθρωση να μην μπορούν να μεταφερθούν σωστά στο κεντρικό νευρικό σύστημα (Freeman et al 1965). Για το λόγο αυτό η επανεκπαίδευση της ιδιοδεκτικότητας θα πρέπει να αποτελεί μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος αποκατάστασης (Rozzi, Lephart, Sterner, Kuligowski 1999; Askling, Karlsson, Thorstensson, 2003). Οι ασκήσεις ισορροπίας έχουν σαν στόχο την βελτίωση της ιδιοδεκτικότητας, την εκπαίδευση του εγκεφάλου στην αναγνώριση ερεθισμάτων αναφορικά με τη θέση του σώματος κάθε στιγμή (Sammarco, 1995).
Η εκτέλεση των ασκήσεων ισορροπίας θα πρέπει να πραγματοποιείται με προοδευτικότητα όσον αφορά τη δυσκολία. Για την καλύτερη εκτέλεση των ασκήσεων ισορροπίας προτείνεται η χρησιμοποίηση εξειδικευμένου εξοπλισμού όπως οι σανίδες ισορροπίας, οι φουσκωτοί δίσκοι, τα ηλεκτρονικά συστήματα ισορροπίας και το τραμπολίνο (Malliouet al. 2004; Gioftsidouet al2006).
Ένα πρόγραμμα αποκατάστασης για την ποδοκνημική άρθρωση θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκεκριμένες ασκήσεις ισορροπίας. Ποιο συγκεκριμένα, τις πρώτες ημέρες μετά τον τραυματισμό, και ενώ ο αθλητής δεν μπορεί να μεταφέρει το σωματικό του βάρος μπορούν να πραγματοποιηθούν ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας από καθιστή θέση. Για παράδειγμα μπορεί να εκτελέσει ασκήσεις εξάσκησης των δακτύλων με μία πετσέτα ή μπορεί να τοποθετήσει το τραυματισμένο πόδι πάνω σε μία σανίδα ισορροπίας και να πραγματοποιήσει ήπιες ασκήσεις κινητικότητας στα όρια του πόνου. Αργότερα ο αθλητής και ενώ μπορεί να μεταφέρει το σωματικό του βάρος μπορεί να εκτελέσει ασκήσεις ισορροπίας ακολουθώντας την παρακάτω προοδευτικότητα στη δυσκολία (Gioftsidou& Malliou2006):
- Ξεκινάει την εκτέλεση των ασκήσεων με στήριξη και στα δύο κάτω άκρα και προοδευτικά στο τραυματισμένο μόνο άκρο. Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται όταν αλλάζει η επιφάνεια στην οποία εκτελούνται οι ασκήσεις. Μια δραστηριότητα είναι πιο εύκολη όταν εκτελείται σε μία σκληρή επιφάνεια (πάτωμα) σε σχέση με μία πιο μαλακή και ευμετάβλητη (στρώμα) (δραστηριότητες: περπάτημα εμπρός, πίσω, ακροστασίες). Όσο βελτιώνεται η ικανότητα ισορροπίας του αθλητή τότε μπορούν να εκτελεστούν ασκήσεις σε σανίδες ισορροπίας.
- Ξεκινάει την εκτέλεση των ασκήσεων από μία πιο σταθερή επιφάνεια σε μια πιο ασταθή. Για παράδειγμα στην αρχή χρησιμοποιεί σανίδα ισορροπίας που επιτρέπει την κίνηση σε ένα μόνο άξονα και στη συνέχεια σανίδα ισορροπίας που επιτρέπει την κίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις. Επιπλέον μπορεί να διαφοροποιηθεί η επιφάνεια στην οποία τοποθετείται η σανίδα (σε μία μαλακή επιφάνεια η σανίδα κινείται πιο αργά και ελεγχόμενα ενώ σε μία ολισθηρή επιφάνεια η σανίδα κινείται πιο γρήγορα και ο έλεγχός της είναι πιο δύσκολος).
- Ξεκινάει με την εκτέλεση στατικών ασκήσεων (προσπάθεια διατήρησης μιας θέσης) και προοδευτικά εκτελούνται πιο δυναμικές ασκήσεις (προσπάθεια εκτέλεσης συγκεκριμένων κινήσεων, πρόσθια-οπίσθια, έσω-έξω πλάγια, σχηματισμός κύκλου)
- Ξεκινάει εκτελώντας τις ασκήσεις με τα μάτια ανοιχτά και στη συνέχεια με τα μάτια κλειστά (όπου αυτό είναι δυνατό).
- Προσπαθεί να αυξήσει τη διάρκεια εκτέλεσης των ασκήσεων
- Προσπαθεί να συνδυάσει παράλληλα με τη διατήρηση της ισορροπίας την εκτέλεση δεξιοτήτων σχετικών με το άθλημά του. Για παράδειγμα προσπάθεια διατήρησης της ισορροπίας σε σανίδα με το τραυματισμένο πόδι ενώ με το άλλο πόδι ο αθλητής εκτελεί κεφαλιά, ή πάσα σε μπάλα που του τροφοδοτεί ο προπονητής. Με τον τρόπο αυτό οι ασκήσεις γίνονται πιο δύσκολες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες για τον αθλητή.
Askling C., Karlsson J., Thorstensson A. (2003) Hamstring injury occurrence in elite soccer players after preseason strength training with eccentric overload. Scand J Med Sci Sports. 13(4):244-250.
Davies C. (1989). Taber´s Cylopedic Medical Dictionary (16th Ed), Philadelphia: F.A. Davis Company.
Freeman MA, Dean MR, Hanham IW. (1965). The etiology and prevention of functional instability of the foot. J Bone Joint Surg Br., 47, 678–685
Gioftsidou A., Malliou P. (2006). Preventing lower limb injuries in soccer players. Strength and Conditioning Journal, 28(1), 10-13.
Gioftsidou A., Malliou P., Pafis G., Beneka A., Godolias G., Maganaris G. (2006) The effects of soccer training and timing of balance training on balance ability. European Journal of Applied Physiology, 96, 659-664.
Malliou P., Gioftsidou A., Pafis G.,Beneka A., Godolias G. (2004). Proprioceptive training (balance exercises) reduces lower extremity injuries in young soccer players. Journal of Back and Musculoskeletal Rehabilitation 17, 101-104.
Rozzi, S.L., Lephart, S.M., Sterner, R. and Kuligowski, L. (1999). Balance training for persons with functionally unstable ankles. Journal of Orthopaedic Sports Physical Therapy 29: 478-486.
Πρόσφατες Ανακοινώσεις
Παρασκευή, 03 Φεβ 2012
ECOSEP SPORTS REHAB COURSE 12-13 MAY 2012 - 11-12 MAY 2013
Πρόσφατα Άρθρα
Laser στην Αθλητιατρική
Η θεραπεία laser αποτελεί μια ακίνδυνη και χωρίς πόνο θεραπευτική μέθοδο με την οποία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τον απλό καθημερινό πόνο αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα του ασθενούς σε αρθρώσεις, μύες, τένοντες κ.λ.α. παθήσεις.
Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών
Τενοντοπάθεια των προσαγωγών, Τενοντοπάθεια του λαγονοψοίτη, Τενοντοπάθεια του ορθού κοιλιακου, Κάταγμα εκ κοπώσεως του ηβικού οστού, Κάταγμα εκ κοπώσεως του αυχένα του μηριαίου, Τραυματικη Ηβική osteitis, Βουβωνοκήλη, Κήλη των αθλητών, Παγίδευση του θυρεοειδούς νεύρου
Ten year follow-up study comparing conservative versus operative treatment
Verhaar Br. J. Sports Med. 2009;43;347-351
ABSTRACT
Objective: To compare long term outcome of highly active patients with anterior cruciate ligament ruptures treated operatively versus non-operatively.Design: We reviewed high level athletes with an anterior cruciate ligament rupture on either MRI or arthroscopic evaluation more than 10 years previously, who were treated conservatively. They were pair-matched with
patients who had had an anterior cruciate ligament reconstruction with bone-patella-tendon-bone, with respect to age, gender and Tegner activity score before injury.Participants: In total 50 patients were pair-matched.Results: We found no statistical difference between the patients treated conservatively or operatively with respectto osteoarthritis or meniscal lesions of the knee, as wellas activity level, objective and subjective functional outcome. The patients who were treated operatively had a significantly better stability of the knee at examination.conclusion: We conclude that the instability repair using a bone-patella-tendon-bone anterior cruciate ligament reconstruction is a good knee stabilising operation. Both treatment options however show similar patient outcome at 10 year follow up.
D E Meuffels, M M Favejee, M M Vissers, M P Heijboer, M Reijman and J A N
ACL injuries. Diagnosis, treatment and rehabilitation
The ability to recognize the ACL deficient knee is lacking, even among orthopaedic surgeons. The history of an acute ACL tear is remarkably constant, because the injury is often non contact, and patients usually report a twist on the flexed knee, turning to the same side as the injured knee, although hyperextension or direct injury is the cause in some sports. Patients often remember a loud pop, but, because there are no nociceptors in the ACL, pain is not an immediate feature in the isolated lesion. Players may attempt to continue to play, but they usually stop because the knee feels insecure. Pain ensues in association with a hemarthrosis: 70% of acute hemarthroses of the knee are associated with a tear of the ACL. The diagnosis must be confirmed before treatment is offered.
