EnglishΚΛΙΝΙΚΗ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΜΥΙΚΩΝ ΚΑΚΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΟΠΙΣΘΙΩΝ ΜΗΡΙΑΙΩΝ
ΚΛΙΝΙΚΗ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΜΥΙΚΩΝ ΚΑΚΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΟΠΙΣΘΙΩΝ ΜΗΡΙΑΙΩΝ
Mαλλιαροπουλος Νικος MD, Dipl&Msc inSEM, Phd
Fellow Faculty Sports Medicine Great Britain FFSEM (UK)
Aθλητιατρικο Κεντρο Εθνικων Ομαδων Στιβου Εθνικων Ομαδων Β.Ελλαδος
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Οι κακώσεις των οπισθίων μηριαίων μυών αποτελούν τις συχνότερες μυϊκές κακώσεις των αθλητών και ιδιαίτερα των αθλητών στίβου, λόγω α) του μεγάλου χρόνου που απαιτείται για την επούλωσή τους και β)των συχνών υποτροπών, που τις καθιστούν ιδιαίτερα σοβαρές για τους αθλητές.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Οι οπίσθιοι μηριαίοι (O.M) είναι από τις πιο σύνθετες μυϊκές ομάδες στο ανθρώπινο σώμα, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στην κίνηση και στη σταθερότητα ,όμως λόγω της ελλιπούς διαγνωσης και θεραπευτικης αποκαταστασης ,παρουσιαζουν μεγάλης συχνότητας υποτροπών(1). Οι στατιστικές έδειξαν ότι είναι οι πιο συχνά ρηγνυόμενοι μύες και δεύτεροι σε εμφάνιση σε τραυματισμούς στο σύνολο των αθλητικών κακώσεων(2,3). Οι τραυματισμοί των οπισθίων μηριαίων διακρίνονται σε δυο τύπους: τους άμεσους και τους έμμεσους. Ο άμεσος προκαλείται από πλήξη ενώ ο έμμεσος από μεμονωμένη υψηλής έντασης μυϊκή σύσπαση ή από υπερδιάταση της μυϊκής ομάδας. Στις αθλητικές δραστηριότητες οι περισσότεροι τραυματισμοί προκαλούνται δια του εμμέσου μηχανισμού. Η διάγνωση του βαθμού σοβαρότητας είναι θεμελιώδης και βοηθά στη σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση και πρόγνωση του τραυματισμού. H καθημερινη κλινικη μας ενασχοληση με την αντιμετωπιση εδώ και 22 χρονια μας οδηγησε σε μια κλινική κατάταξη μέσω της οποίας πιστεύουμε ότι συγκεκριμενοποιούμε με μεγάλη ακρίβεια τον βαθμό σοβαρότητας του τραυματισμού.
ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ
Βιβλιογραφικά φαίνεται ότι οι ρήξεις των ΟΜ συμβαίνουν σε ένα από τα δύο σημεία του κύκλου τρεξίματος. Τα δύο αυτά σημεία είναι η τελευταία προς τα εμπρός φάση αιώρησης κατά τη χαλάρωση και το σημείο αποκόλλησης από το έδαφος κατά τη φάση στήριξης, σημείο στο οποίο αλλάζει η λειτουργικότητα των μυών από σταθεροποιητές σε ενεργητικούς καμπτήρες του γόνατος και ταυτόχρονα εκτείνοντες του ισχίου. Όσον αφορά την ποσοστιαία εμφάνιση ρήξης μεταξύ των ΟΜ, η βραχεία κεφαλή του δικέφαλου είναι το πιο συχνά ρηγνυόμενο μέλος της ομάδας (8). Οι ρήξεις στους έσω ΟΜ (ημιυμενώδη / ημιτενοντώδη), επέρχονται στην τελευταία φάση της προς τα εμπρός αιώρησης της κνήμης, ενώ στο δικέφαλο κατά τη φάση της ώθησης / αποκόλλησης από το έδαφος. Έτσι, είναι δυνατό για τον ειδικό να πιθανολογήσει το σημείο του τραυματισμού και μόνο από τη λήψη του ιστορικού. Ο Burkett ενοχοποιεί τη διπλή νεύρωση των κεφαλών του δικέφαλού ως αιτία των ρήξεων αυτού.
ΥΛΙΚΟ – ΜΕΘΟΔΟΣ
Η κατάταξή μας βασίστηκε στα παρακάτω κριτήρια:
- Ενδελεχή κλινική εκτίμηση με λήψη ιστορικού και φυσική εξέταση από τον ίδιο ιατρό, αμέσως και 48 ώρες μετά τον τραυματισμό.
- Εκτίμηση του ενεργητικού εύρους με γωνιομέτρηση από τους ίδιους πάντα φυσικοθεραπευτές, μέσα στο πρώτο 48ωρό και των δυο πλευρων
3. Εκτίμηση των διαστάσεων της θλάσης (βάθος – μήκος) με υπερηχογραφικό έλεγχο του μυός, στο τελος του πρώτου 48ώρο, που εκτελέσθηκε και εκτιμήθηκε πάντα από τον ίδιο ιατρό.
Ενεργητικό εύρος κίνησης
Η έκταση στην κατά γόνυ διάρθρωση του πάσχοντος μέλους καταγράφηκε γωνιομετρικά και συγκρίθηκε με την αντίστοιχη του υγιούς.
Διαστάσεις θλάσης
Το πλάτος και το μήκος της ρήξης του μυός καταγράφθηκαν υπερηχογραφικά.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Αναλυοντας τα αποτελεσματα μας καταληξαμε στην καταταξη των θλασεων σε τεσερεις βαθμους αντιστοιχα.
Στον πίνακα 5 φαίνετε η κατάταξη των περιστατικών μας με βάση τη διάγνωση που τέθηκε. Έτσι 88 θλάσεις ( 53,02%) χαρακτηρίστηκαν 1ου βαθμού, 59 (35,54%) 2ου, 16 (9,63%) 3ου, ενώ 3 θλάσεις (1,81%) ήταν 4ου βαθμού.
Πίνακας 5.
| Βαθμός | Νο | % |
| 1ου | 88 | 53,02 |
| 2ου | 59 | 35,54 |
| 3ου | 16 | 9,63 |
| 4ου | 3 | 1,81 |
Πρόσφατες Ανακοινώσεις
Παρασκευή, 03 Σεπ 2010
2ND Congress European College of Sport & Exercise Physicians 12TH Annual Scientific Conference in SEM QMUL CSEM
Πρόσφατα Άρθρα
Laser στην Αθλητιατρική
Η θεραπεία laser αποτελεί μια ακίνδυνη και χωρίς πόνο θεραπευτική μέθοδο με την οποία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τον απλό καθημερινό πόνο αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα του ασθενούς σε αρθρώσεις, μύες, τένοντες κ.λ.α. παθήσεις.
Σύνδρομο Κοιλιακών Προσαγωγών
Τενοντοπάθεια των προσαγωγών, Τενοντοπάθεια του λαγονοψοίτη, Τενοντοπάθεια του ορθού κοιλιακου, Κάταγμα εκ κοπώσεως του ηβικού οστού, Κάταγμα εκ κοπώσεως του αυχένα του μηριαίου, Τραυματικη Ηβική osteitis, Βουβωνοκήλη, Κήλη των αθλητών, Παγίδευση του θυρεοειδούς νεύρου
Ten year follow-up study comparing conservative versus operative treatment
Verhaar Br. J. Sports Med. 2009;43;347-351
ABSTRACT
Objective: To compare long term outcome of highly active patients with anterior cruciate ligament ruptures treated operatively versus non-operatively.Design: We reviewed high level athletes with an anterior cruciate ligament rupture on either MRI or arthroscopic evaluation more than 10 years previously, who were treated conservatively. They were pair-matched with
patients who had had an anterior cruciate ligament reconstruction with bone-patella-tendon-bone, with respect to age, gender and Tegner activity score before injury.Participants: In total 50 patients were pair-matched.Results: We found no statistical difference between the patients treated conservatively or operatively with respectto osteoarthritis or meniscal lesions of the knee, as wellas activity level, objective and subjective functional outcome. The patients who were treated operatively had a significantly better stability of the knee at examination.conclusion: We conclude that the instability repair using a bone-patella-tendon-bone anterior cruciate ligament reconstruction is a good knee stabilising operation. Both treatment options however show similar patient outcome at 10 year follow up.
D E Meuffels, M M Favejee, M M Vissers, M P Heijboer, M Reijman and J A N
ACL injuries. Diagnosis, treatment and rehabilitation
The ability to recognize the ACL deficient knee is lacking, even among orthopaedic surgeons. The history of an acute ACL tear is remarkably constant, because the injury is often non contact, and patients usually report a twist on the flexed knee, turning to the same side as the injured knee, although hyperextension or direct injury is the cause in some sports. Patients often remember a loud pop, but, because there are no nociceptors in the ACL, pain is not an immediate feature in the isolated lesion. Players may attempt to continue to play, but they usually stop because the knee feels insecure. Pain ensues in association with a hemarthrosis: 70% of acute hemarthroses of the knee are associated with a tear of the ACL. The diagnosis must be confirmed before treatment is offered.
